"Aladyn zaś wyjął z obu sakw drogie kamienie i włożył do misy, aż była nimi wypełniona po brzegi"

Jemu zaś zdało się, że ulatuje ze szczęścia pod niebiosa. Skoro syn zauważył, że oblicze matki promienieje i że tym razem matka nie przyniosła z powrotem misy z klejnotami, uradował się i skierował do matki następujące pytania: - Powiedz mi, kochana matko, czy Allach pozwolił ci przynieść dobrą nowinę? Czy klejnoty i wielka ich wartość zrobiły swoje? Czy sułtan przyjął cię dobrze, czy potraktował cię łaskawie i prośbę twoją spełnił? Matka Aladyna wszystko synowi opowiedziała i zakończyła swoje opowiadanie słowami: - Sułtan przyrzekł mi, że córka jego będzie tobie przeznaczona, ale potem wielki wezyr coś doń po cichu szeptał, a kiedy już się potajemnie zmówili, sułtan oznajmił, że odkłada wszystko na trzy miesiące. Momentalnie dżinn stanął przed nim. Tymczasem nadszedł wezyr i wchodząc do pałacu padyszacha również spostrzegł nowo wzniesiony gmach i wzorzysty chodnik.